این مستند که مدت کوتاهی پس از مرگ او ساخته شده است، به بررسی زندگی کوتاه و میراث برجسته گیتاریست نامدار، جیمی هندریکس می‌پردازد. هندریکس پس از کسب شهرت در بریتانیا، فعالیت خود را به ایالات متحده بازگرداند، جایی که سبک نوازندگی تاثیرگذار او اثری درخشان بر کل یک نسل از موسیقی‌دانان گذاشت. این فیلم با استفاده از مصاحبه با خانواده و معاصران او مانند اریک کلاپتون، و همچنین اجراهای زنده پرشور در وودستاک و جزیره وایت، چهره‌ای ماندگار از این اسطوره راک اند رول ترسیم می‌کند.

ضبط‌های شخصی و تصاویر آرشیوی که پیش از این هرگز شنیده و دیده نشده‌اند، داستان زندگی لویی آرمسترانگ را از زاویه دید خودش روایت می‌کنند. این فیلم روشنگر، ابعادی از زندگی آرمسترانگ را نشان می‌دهد که کمتر کسی دیده است؛ از یک نابغه موسیقی گرفته تا فعال حقوق مدنی و هنرمندی با شهرت جهانی.

در آگوست 1969، پانصدهزار نفر در مزرعه ای واقع در "بالاایالت نیویورک" جمع شدند. اتفاقی که در آنجا افتاد، چیزی بیش از یک کنسرت بود. وودستاک داستان یک واقعه افسانه ای را بیان می کند که نسلی را از طریق صدای کسانی که در آنجا بودند تعریف کرده است و ...

ساعت نه صبح دوشنبه، ۱۸ اوت ۱۹۶۹: در حالی که نیروی کار روز خود را آغاز می‌کرد، جیمی هندریکس در وودستاک روی صحنه می‌رفت. در حالی که صدها هزار نفر قبلاً آنجا را ترک کرده بودند، ۲۵۰۰۰ نفر برای تماشای این اجرای باورنکردنی باقی ماندند. هندریکس به همراه میچ میچل درامر و بیلی کاکس نوازنده بیس، اجراهای استادانه‌ای از آهنگ‌های گروه تازه منحل شده اکسپرینس («هی جو»، «فاکسی لیدی») ارائه دادند و پیش‌نمایشی از گروه بلوزمحور «بند آو جیپسیز» («ایزابلا»، «صدای قطار را می‌شنوم که می‌آید») و همچنین اجرای دوران‌ساز جیمی از سرود ملی آمریکا را به نمایش گذاشتند. اگرچه آن آخر هفته شاهد اجراهای ماندگار هنرمندان بزرگ دیگری بود، اما این اجرای هندریکس توسط بسیاری به عنوان لحظه تعیین‌کننده در جشنواره‌ای شناخته می‌شود که پر از لحظات تعیین‌کننده بود.

«جیمی هندریکس: اجرای زنده در وودستاک» شامل تمام تصاویر فیلم‌برداری‌شده و موجود از کنسرت فراموش‌نشدنی جیمی در اوت ۱۹۶۹ در وودستاک است که به‌تازگی دوباره تدوین شده و بدون وقفه و با ترتیب اجرای اصلی ارائه می‌شود.

اولین اجرای جیمی هندریکس در آمریکا در جشنواره پاپ مونتری در سال ۱۹۶۷ به طور کلی یکی از رادیکال‌ترین و افسانه‌ای‌ترین اجراهای زنده تاریخ به شمار می‌رود. هندریکس و گروه دو نفره‌اش «اکسپیرینس» که در آن زمان برای مخاطبان آمریکایی تقریباً ناشناخته بودند (هرچند در بریتانیا به شهرت رسیده بودند)، روی صحنه غوغا به پا می‌کنند. آن‌ها آهنگ‌های کلاسیک بلوز مانند «راکم کن عزیزم» و «کشتارگاه» اثر هاولین ولف را می‌نوازند، ترانه «مثل یک سنگ غلتان» باب دیلن را بازخوانی و الکتریکی می‌کنند، آهنگ‌هایی از اولین آلبوم منتشرنشده‌اش را اجرا می‌کنند و در نهایت با قربانی کردن و سوزاندن تاریخی گیتارش در جریان اجرای دیوانه‌وار آهنگ «چیز وحشی» که حتی نویسنده‌اش چیپ تیلور هم تصورش را نمی‌کرد، به کار خود پایان می‌دهند. هندریکس از بازخورد صدا و اعوجاج برای ارتقای آهنگ‌ها با شدتی از نجوا تا فریاد استفاده می‌کند و قلمرویی را می‌گشاید که پیش از این هرگز با چنین قدرت و روح سرکشی کشف نشده بود.

مردی تلاش می‌کند تا یک نسخه خطی درباره تمدنی باستانی را رمزگشایی کند و درگیر موقعیت‌های عجیبی می‌شود. در واقع، داستان فیلم تنها بهانه‌ای برای پرداختن به موضوعات عرفان و وضعیت بشر است.